Ne yazarsan yaz, nasıl yazarsan yaz, hiçbir öz ve hiçbir söz, hiç kimsenin yüreğine değmiyor. Bakıyoruz, okuyoruz, geçiyoruz. Oysa kalmalı, insan okuduğunu anlayıp bir katkıda bulunmalı. Sorun neyse, anlatılan ne ise...
Olmazsa olmazları olmalı insanların. Vazgeçemediği değerleri olmalı yüreğinin bir köşesinde. Ne yazık ki; yine aynı şey olacak. Kimi okuyacak hiçbir şey anlamayacak. Kimi hem görecek, hem okuyacak, hem de mevzuyu çok iyi anlayacak. Lâkin, o da bakacak kimsede tık yok, bir ben miyim gören deyip hiç anlamamış gibi beğeni atıp geçecek.
Halbuki; aklı olan, gözü gören, okumayı bırakalım fotoğraflara baksa sorunu sıkıntıyı görür anlar. Bakın Ata sporumuz, Peygamber sporumuz amansız bir hastalığın pençesinde, ilgisizlik hastalığı. Böyle giderse üç beş seneye er meydanında güreşecek pehlivan bulamayacağız. Herkes yukarıya çare ararken, aşağıda 600-700 yıllık bu ulu çınarın kökleri zarar görmekte, kuruyup yok olmaya yüz tutmakta. Eğer bu kökler kurursa çıkabilecek ilk kuvvetli rüzgarda o heybetli yüz yıllara meydan okuyan ulu çınar yerle bir olacak...
Size sesleniyorum yukarıdakiler; aşağıya bakmayı unutmayın. Şunu iyi bilin ki; yükseklerde yer tutanlar, aşağıdakiler kadar güvende değilsiniz. Sonuç olarak ne yapalım? Bu tür yazıları beğenmekle kalmayalım. Hakarete varmayan yapıcı yorumlar yapalım paylaşalım. Yalçın'ın yazısını paylaşmanız şart değil. Yazının içeriği size doğru geliyorsa, kopyalayıp kendi adınıza da paylaşın. Emin olun, bu yazılar gitmesi gereken en üst makamlara zaten gidiyor. Hiç kimse paylaşmasa bile, yalakalar dal kavuklar zaten anında bu yazıları yerine ulaştırıyor Yalçın yine vurmuş diye...
Önemli olan bu yazılardan yorum ve beğeni sayısı. İşte o yorumlar bile okunuyor, takip ediliyor. Tepki ne kadar yüksekse, o kadar dikkate alınıyor. Tepkisiz kalmayın. Sahip çıkalım altboylara, sahip çıkalım bu altboyların mimarları fedakar cefakar ustalara. Sahip çıkalım Ata sporumuz yağlı güreşin temel taşlarına.
Saygılarımla...
