Bu sözüm tüm siyasi aktörleredir...
Farz edelim ki 2029 yerel ve genel seçimlerinde alışılmış düzen ters yüz olsun. Farz edelim ki “koltuğa şey… pardon, hizmete talip olan” hiçbir siyasetçinin yanında kimse olmasın. Ne alkışçı, ne taşıyıcı, ne de seçimden seçime ortaya çıkan kalabalıklar… Sadece koltuğa talip olanlar ve koltuğun gölgesinde, irili ufaklı başka koltuklara göz dikenler; kendi aralarında, kendi gayretleriyle bir mücadele versin.
Miting meydanları dolmasın. Seçim alanları gövde gösterisine dönüşmesin. Otobüslerle taşınan kalabalıklar, sloganla beslenen yapay coşkular olmasın.
Siyasetçi köy kahvesine de mahalle toplantısına da kendi emeğiyle gitsin. Vatandaşın ayağına bir organizasyonla değil, samimiyetle varsın. Kimse kimseyi etkilemesin, yönlendirmesin. Herkes sadece izlesin, gözlemlesin, tartısın. Kararını da yalnızca sandıkta versin.
Çünkü bu ülkede acı bir hakikat var ve bunu açıkça söylemek gerekir: Seçim öncesi sizin için koca koca ağaçları sallayan gönüldaşlarınız var; fakat seçimden sonra, dalda duran bir yaprağı bile onlar için kıpırdatmıyorsunuz. Dün omuz omuza yürüdüklerinizi, koltuğa oturur oturmaz görmezden geliyorsunuz. Siyaset, hizmetten kopuyor; koltuğun etrafında dönen bir menfaat çemberine sıkışıyor.
Diyorum ki; Bu kez kazanan da kaybeden de sadece kendi çabasıyla yüzleşsin. Kazanan “ben başardım” diyebilsin, kaybeden de “yetersiz kaldım” deme olgunluğunu gösterebilsin. Suç ne vatandaşa yüklensin ne teşkilata ne de hayali gerekçelere. Sorumluluk yerini bulsun.
Elbette bu tablo bir hayal gibi görülebilir. Ama şundan eminim: İnsanların siyasetten midesi bulandı. Ayrım yapmadan söylüyorum; parti, ideoloji, isim fark etmeksizin toplumda derin bir siyaset yorgunluğu var.
Ve güçlü bir ihtimal şudur: 2029’da sandığa gitmeyenlerin sayısı, sandığa gidenlerden fazla olabilir. Hatta sandığın kaderini sandığa gidenler değil, gitmeyenler belirleyebilir. Bu bir temenni değil; sosyolojik bir uyarıdır.
Söz uçar, yazı kalır. Bu satırları not edin.
Saygılarımla...